Wilt u reageren? schrijf dan uw reactie in het gastenboek.  

 

                                                 

Dit was Benno:

 e-mail: benno.bource@gmail.com

Terug

    

dalam bahasa Indonesia

Ik ben Ben, de oudste van de broers, inmiddels 65 jaar geboren op 6 december 1938 en al 36 jaar de (v) echtgenoot van Grace en heb 1 zoon, Sandro en 2 kleinzonen, Anthony en Mitchell, in de leeftijd van 6 en 3 jaar. Onze grootvader van moeders kant was een Bariton, en speelde een strijkinstrument, dus de muziek werd reeds op jonge leeftijd met de paplepel in gegoten. Ik hoor hem nog zingen over het strijkinstrument violetta (16de -17de eeuw) Voor ons huis in Palembang ligt een vijver waar ik vaak ging vissen, toen op een dag iemand met een ukelele mij riep. Hij vroeg mij, hoe de naam was van de familie die aan de overkant woonde omdat daar een aardig meisje woont. Ik chanteerde hem meteen door te zeggen dat ik de naam wel zou vertellen als hij mij leerde om ukelele te spelen. Zo gezegd zo gedaan en hij leerde mij 3 grepen.

    

Niet lang daarna kwamen de broers van het meisje met enkele vrienden langs inclusief gitaar, bas, ukelele en bongo. Zo ontstond het idee om een band te vormen. Er werd stevig geoefend door maar liefst 12 jongens. Eén van de dames wilde wel de shirts maken met de opdruk “The Sweet Steady Beaters” (de naam van de band). Het leek of we al jaren aan het musiceren waren; we werden op vele feestje uitgenodigd, uiteraard tegen betaling. We traden op bij de Amerikanen in Sungai Gerong en bij de Nederlanders in Pladju en bij de Engelsen.De liedjes die we zongen waren Be Bob A Lula, Buona Sera, Banana Boat Song en vele andere, Bengawan Solo Tirtonadi, Mustafa, e.v.a. Instumentaal: How high the moon, Perdido, La Paloma, e.v.a. Dit alles gebeurde van 1953 tot 1956 In 1956 bleven er tenslotte nog slechts 5 man over die doorgingen tot 1957. Ikzelf ben op avontuur gegaan naar Singapore en dacht door te kunnen gaan naar Nederland.

Dit ging niet en ben 1 jaar uit Palembang weggeweest. In 1961 ben ik toen zelf naar Nederland gegaan, de rest van de familie volgde later. Nadat ik in Nederland ben gekomen ben ik eerst onder de wapenen gegaan en heb daarna ca. 3 jaar het ruime sop gekozen. Heb op verschillende boten gevaren richting Amerika, het Caribische gebied en Europa. Toen de liefde om de hoek kwam kijken heb ik werk aan de wal gezocht en opleidingen gedaan in de metaalbranche.  Na enkele omzwervingen beland bij het elektriciteitsbedrijf Delfland, nu ENECO geheten.

Op 55 jarige leeftijd, na 25 dienstjaren, gestopt met werken. Het thuis zijn ging na enkele  maanden  vervelen en ben weer aan het werk gegaan als chauffeur van de "Lexus". Toen kleinzoon nr. 2 om de hoek kwam kijken ben ik definitief gestopt met werken.

Fietsen en de muziek zijn de hobby’s.

Verder doe ik graag aan yoga en ga graag op reis. Als het even kan naar mijn geboorteland. Ook verzamel ik stenen en mineralen en ben op les geweest om de stenen à la cabochone te slijpen voor oorbellen en hangertjes.

 

Dit in vogelvlucht mij kennismakingsrondje.