Oude- en bekende Indonesische liedjes en muziek uit de jaren vijftig en zestig

 

Hoe het allemaal begon

Terug

dalam bahasa Indonesia

Doop Brothers

 

Vier broers, allen geboren in Indonesië.

Benno, de oudste, geboren voor de oorlog op 6 december 1938. Bob, geboren op 21 januari 1947, Pim, geboren op 31 december 1947 en de jongste Rick, geboren op 5 juni 1949. De familie Doop is afkomstig uit Palembang. In Palembang zijn de kinderen Doop grootgebracht. De vader van deze jongens, Willy, was zeer sterk Indonesisch georiënteerd en als gevolg daarvan heeft hij zijn best gedaan om al zijn kinderen, in totaal 9, Indonesisch op te voeden. De Indonesische taal en cultuur was uitdrukkelijk aanwezig in het dagelijks leven van de familie. Muziek, ja muziek was er ook, in al zijn facetten, van jazz, keroncong tot en met rock ’n roll en klassieke muziek. Thuis in Palembang, aan de Jalan Telaga nr. 10, werd er veel muziek gemaakt. Eerst uitsluitend ritmisch, met potten, pannen, pollepels en alles wat maar enigszins geluid gaf. Later kwamen de buurjongens van de Kampung Telaga Mas er bij. De een had een gitaar de andere een bas, ukelele en bongo’s. Zo ontstond het idee om een bandje te vormen. Er werd stevig geoefend door in totaal 13 jongens. Een van deze jongens was Harry Lion, helaas op te vroege leeftijd overleden. Er werd snel een repertoire in elkaar gezet en opgebouwd van traditionele Indonesische en Engelse liedjes, zoals Bintang Kecil, Tek Kotek Kotek, Tirtonadi, Neng Geulis, Es Lilin, Paneung Hideung, Diana, Oh Carol, Someday, The Voice In The Wilderness, Be Bop A Lula enzovoorts. Er moest een naam worden bedacht en na lang denken werd de naam Band Bocah verkozen. Vertaald in het Engels betekende dit The Teenage Band. Band Bocah werd een succes. We werden op vele feestjes uitgenodigd, uiteraard tegen betaling. We traden op bij Amerikanen in Sungai Gerong, in Pladju bij de Nederlanders en Engelsen. Kortom  het was een groot feest, waarbij de jongens Doop, wit van kleur, konden rekenen op de aandacht van  het vrouwelijk schoon. En we genoten er van. Band Bocah speelde zelfs samen met de op dat moment de populairste band van Indonesië : Taruna Ria, (klik hier): de liedjes Tirtonadi en Bengawan Solo zijn door deze band gemoderniseerd in slow rock. In de tijd gezien praten we dan over 1957/1958 en later.

Helaas, de kwestie Nieuw Guinea was een politiek item geworden. Vele Indo’s en Nederlanders hadden er last van. Vele families vetrokken naar Nederland. Pa Doop wilde niet, ma Doop (Ans) drong echter aan op vertrek omdat de kinderen wit zijn. Ma kreeg haar zin en zo vertrok de familie Doop begin november 1961, via Jakarta en Bankok naar Nederland. Aankomst in Nederland op 6 december 1961 om 15.00 en het sneeuwde…. Een aparte ervaring. Met de muziek zijn we verder gegaan, ons eerste optreden was een kerstoptreden op de lagere school Sint Mauritius in Rheden. Ook Winny, de kleinste was erbij!  Het was een succes. Algauw ontstond het idee om ook in Nederland op de zelfde wijze door te gaan. Helaas of misschien gelukkig kwamen ook de hormonen om de hoek kijken. De aandacht verschoof naar een ander onderwerp ….de meisjes!!!! . De muziek werd achtergrond muziek. De jongens Doop kozen voor een gewoon leven. Benno werd constructie bankwerker, Bob werd een “toot” bij NUON, Pim ging aan de slag met computers bij IBM en Rick ging zich verdiepen in het Sociale Zekerheidsstelsel van Nederland. Het leven ging gelukkig door met vrouw en kinderen. Zoals dat in een gelukkig leven gaat; de kinderen worden groot……… en om een lang verhaal kort te maken……. 3 van de 4 jongens zijn vervroegd met “pensioen” gegaan. Tja…. Wat doe je dan? (Te)Veel vrije tijd….. dus de gitaren werden weer opgepakt en de muziek kwam weer op de om de hoek kijken. De jongens Doop zijn op gitaarles gegaan bij wat wij (jongens Doop) noemen The King of Indo Rock Mister Eddy Chatelin van The Crazy Rockers. Velen van onze generatie (Indo’s) hebben veel te danken aan deze Indo Rockers. Hun muziek was zeer AANWEZIG in ons leven: bij het eten, bij feestjes, ja zelfs bij het maken van huiswerk. Indo Rockers uit die tijd: Hartelijk dank…………!!!!

 

Gelukkig,…ook Eddy Chatelin werd enthousiast en raadde ons aan een “serieus” repertoire op te bouwen….. en zo geschiedde het. Inmiddels zijn we allen kaal geworden, de naam Band Bocah kunnen we dus niet meer gebruiken en kozen daarom voor The DoopBrothers. We spelen nu muziek uit onze jeugdjaren, veel plezier beleven we vooral met de Indonesische traditionals uit die tijd. Ons repertoire bestaat onder ander uit de volgende nummers:  Lenggang Kangkung, Lah laruik sanjo, Madedek Mangambiri, Kupu-Kupu, Tirto nadi en uiteraard ook Engelse songs uit de vijftig en zestiger jaren.